Dit onderstaande verslag heb ik voor de website van Koning Aap geschreven, om als voorbeeld aan te geven hoe mooi een groepsreis van 2 maanden kan zijn. Hoe ik deze reis ervaren heb en waarom ik denk dat deze reis zo goed verlopen is staat in mijn Engelse verslag nr. 39.

Met Aap in de Andes.

Hallo, ik ben Martijn en ik werk nu bijna anderhalf jaar als reisbegeleider voor Koning Aap. Ik begin aan dit reisverslag precies een week nadat ik mijn laatste groep gedag gezegd heb. Met deze groep heb ik twee maanden door delen van Ecuador, Peru, Chili en Bolivia gereisd.

Met de LAN Andesreis van Koning Aap om precies te zijn. Het is een erg mooie reis met een doordachte route. Toch aarzelen veel mensen om deze reis te boeken. Dit kan verschillende redenen hebben, zoals bijvoorbeeld het feit dat het voor velen moeilijk is om zomaar twee maanden vrij te krijgen. Een andere reden, die ook enkele reisbegeleiders delen, is de angst om in een ‘slechte’ groep te komen en daar dan twee maanden mee te moeten reizen. Nu wil ik niet zeggen dat dit niet voor kan komen, maar met mijn onderstaande reisverslag wil ik vertellen hoe het ook kan en hoe je zelf de kans kunt verkleinen om in een ‘slechte’groep te komen.

Op de website staat al een prachtige omschrijving van de meer dan 24 mooie plaatsen die wij op deze reis hebben bezocht. Hier wil ik dus niet teveel over uitwijden. Ik wil jullie met dit verslag in ‘condorvlucht’ meenemen langs enkele van deze mooie bestemmingen, om kort te vertellen wat wij, of in ieder geval enkelen van onze groep van 19, daar gedaan en meegemaakt hebben.

Te beginnen in Quito, waar wij ons eerste diner hadden met uitzicht op de mooi verlichte stad, een eigen stadstour hebben gedaan en van waar enkele waaghalzen een tour naar de Cotopaxi hebben gedaan. Zij hebben deze hoogste actieve vulkaan ter wereld eerst een stukje beklommen tot 4750m en zijn daarna een groot deel van de vulkaan per mountainbike afgedaald. Ze begonnen hun tour met hagel en ijskoude wind, om te eindigen in het zonnetje. ’s Avonds was het natuurlijk tijd voor een borrel en de sterke verhalen.

In Otavalo konden vooral de dames uit het gezelschap hun hart ophalen met het zoeken naar en kopen van de meest mooie en kleurrijke souvenirs. ’s Middags konden we zien hoe verschillende van deze souvenirs werden gemaakt in een toeristische maar toch leuke tour langs verschillende dorpjes in de omgeving van Otavalo. ’s Avonds kon er salsa worden gedanst voor wie nog energie over had.

Het monument op de evenaar blijkt er bijna 300m naast te liggen, maar het is toch nog grappig om het circus er omheen te aanschouwen. Wie echter echt op de evenaar wil staan, kan naar het naast gelegen museumpje van Inti Nan. Hier wordt met leuke proefjes  bewezen dat er op de evenaar een iets andere zwaartekracht heerst.

Na de drukte van Quito en de markt in Otavalo, was de rust in de jungle voor vele een welkome afwisseling. Alhoewel sommige niet echt aan het idee konden wennen dat er ’s avonds om hun huisje de meest prachtige insecten, maar ook spinnen rondliepen. Ach, een wijntje extra voor het slapen gaan deed wonderen. Iedereen genoot van de mooie excursies en het prachtige weer dat we hadden en we vonden het allemaal zonde dat we niet wat langer konden blijven.

Nuja, anderhalf uur langer dan en dan toch echt op naar Baños. Na gewandeld of gefietst te hebben konden we bijkomen in de natuurlijke warmwater baden of met een massage. Sommige konden deze massage echter ook gebruiken na de actieve salsa les.

Vanuit Riobamba bezochten we in een tour allemaal de vulkaan Chimborazo. Het laatste stukje tot een hoogte van 5000m moesten we zelf omhoog lopen. Een letterlijk adembenemende tocht, maar er zullen niet veel mensen ter wereld zijn die kunnen zeggen dat zij op 5000m hoogte zijn geweest.

Als we Aziatische landen buiten beschouwing laten, dan zullen ook niet veel mensen kunnen zeggen dat zij een paar uur op het dak van een trein door een prachtig landschap hebben gereden. Weg van Riobamba en de Chimborazo, op naar Cuenca.

Een bezoek aan één van de mooiste steden van Ecuador is niet compleet zonder een bezoek aan de prachtige, woeste natuur van park Cajas. Soms denk je dat je in de Schotse hooglanden beland bent en zoek je bijna naar de doedelzakblazers. Op andere momenten waan je je in een sprookjesbos waar achter iedere kronkelige boom een elfje kan staan. Dit effect kan nog versterkt worden als je de avond ervoor iets te lang van het gezellige uitgaansleven in het centrum van Cuenca hebt genoten. Vooral voor de drie gayleden uit onze groep was het uitgaan in Cuenca een onverwacht succes.

Tijd om af te kicken in de rust van het mooi gelegen dorpje Vilcabamba. Hier schijnen de oudste mensen van Ecuador en misschien wel Zuid-Amerika te wonen. De natuur in en rond Vilcabamba heeft velen uitgenodigd om prachtige wandelingen te maken.

 Tijdens een wandeling door park Podocarpus werd zelfs een Quetzal (bijzondere vogel) gezien! Mensen die liever niet zelf liepen, verkenden de omgeving per paard. Voor diegene die dit voor het eerst deden waren de beschikbare massages na afloop erg welkom. Of wij nu allemaal tot rust gekomen zijn in Vilcabamba? Laat ik het zo zeggen, de bar en de bardame in het hostel waren ook erg gezellig en voor enkelen van ons was het moeilijk afscheid nemen.

Ik denk ovigens dat iedereen het jammer vond om weer door te gaan, zeker toen we na een hele lange reisdag in het ietwat saaie stadje Piura, Peru aankwamen. Helaas, we hadden het mooie berglandschap van Ecuador achter ons gelaten en waren nu in de woestijn langs de kust van Peru aangekomen.

De teleurstelling over het verlies van de bergen werd in de buurt van Chiclayo weer goed gemaakt met een bezoek aan het bijzondere museum van Sipan. Een enthousiaste gids en prachtige collectie van gouden voorwerpen, deden ouden tijden herleven.

Wie nog even door wilde gaan in de tijdreis kon nabij Trujillo de overblijfselen van de Chan Chan cultuur bezoeken. Daarna was er nog genoeg tijd om te relaxen aan het strand, waar de lokale vissers in hun speciale rieten bootjes een attractie op zich vormen.

De verschillende mooie musea in Lima en de praktische ligging van het hotel, maakte de overgang naar de grootste stad van deze reis voor sommige een aardige en voor andere een aanvaardbare afwisseling in de reis.

In Pisco zelf is weinig te doen, maar de natuur van park Paracas en vooral de dieren van Islas Balletas verbaasde zelfs nog de mensen die naar de Galápagoseilanden waren geweest.

Op de route van Pisco naar Nazca waren het bezoek aan een Piscobrouwerij (de meest bekende alcoholische drank van Peru) en een avontuurlijke buggyrit door de zandduinen van Ica de hoogtepunten.

In Nazca zelf was de vlucht over de bijzondere Nazcalijnen natuurlijk het hoogtepunt, zelfs voor de mensen die af en toe naar de bodem van hun kotszakje moesten kijken. Wat ook bijzonder was, was ons bezoek aan een arme gemeenschap. Wij hadden eten en schoolspullen voor hen gekocht en de kinderen hadden voor ons een heerlijke lunch bereid.

Daarna vertrokken we richting Arequipa, de mooie ‘witte’ stad. Vooral het Santa Catalina Klooster en de intrigerende Juanita trokken erg de aandacht van mijn groep. Helaas trokken wij echter ook de aandacht van twee op geld beluste individuen. Ze stolen de digitale camera van een groepslid, die gelukkig net daags daarvoor haar foto’s op een cd had laten zetten. Een geluk bij een ongeluk.

’s Avonds at een deel van de groep voor het eerst het traditionele Andesgerecht, cavia. De stappers konden ook weer uit hun dak, al moesten zij er de tweede avond wel rekening mee houden om niet teveel alcohol te drinken.

De volgende dag gingen wij namelijk weer de hoogte in, naar de beroemde Colca Canyon. Ik had de groep gewaarschuwd dat de Canyon heel mooi is, maar dat wij eigenlijk net buiten het condorseizoen zitten en de kans om deze beroemde canyonbewoners te zien gering was. Ik had na anderhalf uur wachten, zelf eigenlijk de moed al opgegeven op een mooie condorshow. Maar toen we net weer in de bus zaten daalde er opeens een stuk of 6 condors af en kregen we bijna een privé vliegshow te zien. Geduld wordt soms dus toch beloond!

Arica, Chili, was het tweede en laatste strandplaatsje van deze reis. Het was ook de laatste keer dat we op zeeniveau zouden zijn. Van hier gaat de reis alleen maar omhoog en komt pas op de laatste dag in Lima weer op zeeniveau. De meeste gebruikte dit vriendelijke stadje om bij te komen van de afgelopen drukke dagen en om zich voor te bereiden op de lange nachtrit en de komende drukke dagen.

Afgezien van een te heet gestookte bus (weer eens wat anders) verliep de lange busrit redelijk soepel. Iedereen kwam toch uitgerust genoeg aan in San Pedro de Atacama om deel te nemen aan de tour naar de vallei van de doden. Deze tour werd afgesloten met een mooie zonsondergang boven de Maanvallei.

De volgende dag begon onze driedaagse tocht door de kleurrijke Boliviaanse woestijn, op weg naar de Salar de Uyuni, de indrukwekkende zoutvlaktes. Sommige maakten zich zorgen over de koude nachten en anderen over de eenvoudige accommodaties in deze woestijn. Na afloop was iedereen het er echter over eens dat dit best meeviel en dat de hele tour een hoogtepunt in de reis is! Het uitzicht gedurende de tour is met geen pen te beschrijven en als je de fata morgana’s aan het einde ziet, ga je je bijna afvragen of de hele tour geen droom was…

Hoewel de kookkunsten gedurende de tour best goed waren, was de pizza uit de beste pizzeria van Bolivia toch wel een toetje op de tour. Het maakte zelfs grotendeels op voor het misverstand met over onze  hotelkamers.

Door een privébus naar Potosi te regelen konden we onderweg nog een stukje treinhistorie van Bolivia meepikken en hadden we een picknick in een mooie kloof.

Potosi was niet alleen een hoogtepunt, omdat het de hoogste stad in de reis is, of vanwege de indrukwekkende tour door de zilvermijnen; nee, dit hoogtepunt werd ook veroorzaakt door de gezamenlijke viering van het dertigjarige huwelijk van twee van onze groepsleden! Na de hapjes en drankjes in een gezellig café kon het bruidspaar zich terug trekken in hun heuse bruidssuite.

Op naar Sucre, waar we met onze neus in de boter vielen, doordat we getuigen mochten zijn van Los Santos, een soort dodenherdenking, maar dan anders. Tijdens Los Santos is het op de begraafplaatsen in heel Latijns-Amerika één groot kleurrijk feest, alle levenden bezoeken dan hun dode familieleden en vrienden. Een feest vol bloemen, eten maar ook drank, zowel voor de doden als de levenden.

La Paz, de onofficiel hoofdstad van Bolivia, waar je adem je wordt ontnomen in de steile straten en door de kleurenpracht van de eeuwigdurende markt. Terwijl enkele groepsleden hun leven waagden door in een spectaculaire tocht, per mountainbike de gevaarlijkste weg ter wereld af te dalen, zochten anderen het liever hogerop.  Enkele klommen naar de top van de hoogste (5450m) ex-skipiste ter wereld, terwijl anderen hun slag probeerde te vinden op één van de hoogste golfbanen ter wereld.

Tijdens de mooie rit naar Puno, hadden wij eigenlijk voor het eerst een dagje echt slecht weer.

Gelukkig was het weer de volgende dag weer goed voor de verschillende tours op het Titicacameer. Het is te merken dat deze tours erg populair zijn en ook de vooruitgang op de eilanden niet stil staat. Toch was het nog steeds een leuke ervaring om een stukje mee te pikken van de verschillende culturen die op de drie totaal verschillende eilanden leven.

De laatste slaapplaats van deze reis bood (vooral ’s avonds) een prachtig uitzicht op de laatste stad van onze tour (als je Machu Picchu niet meerekent tenminste), Cusco.

Terwijl de lopers van de Inka Trail een gevecht met zichzelf en de natuur aangingen, gingen anderen ‘s morgens een gevecht aan tegen de slaap, na een hele nacht te hebben doorgehaald in het nachtleven van Cusco.

Cusco is volgens velen de mooiste stad uit de hele reis, waar de overblijfselen van de Inka’s en Spanjaarden fier stand houden in de moderne tijden van het toerisme. De vele archeologische sites en musea liggen soms bijna letterlijk tussen de toeristenbureautjes en souvenirkraampjes in. Maar toch lijkt alles ook bij elkaar te horen en moet er alweer snel een nieuw kaartje in de camera gedaan worden om al dat moois vast te leggen.

Toch moet er ook minstens één kaartje bewaart worden, want de enige stad die Cusco nog in schoonheid overtreft is natuurlijk Machu Picchu.

Op de site van Machu Picchu kwam de hele groep weer bij elkaar en genoten we gezamenlijk, met het mooie weer, van deze onvergelijkbare en nog steeds onverklaarbare tempels en ruïnes.

Een waardige afsluiter van de reis.

Als je dit zo leest dan lijkt de reis bijna zonder problemen verlopen te zijn. Natuurlijk is dit niet helemaal waar. Er zijn wat kleine problemen geweest en verschillende zieken, maar globaal gezien was de reis een groot succes. Wat ons geheim was? Vrijheid en verdraagzaamheid. De vrijheid nemen en krijgen om te doen en laten wat je zelf wilt binnen de grenzen van de tour. De vrijheid om dingen met de groep of op jezelf te doen, maar ook de verdraagzaamheid wanneer dingen niet gaan zoals gepland of zoals jij ze graag zou willen. Als je niet te lang stil blijft staan bij de ongemakken en je ook niet ergert aan mensen in de groep die anders zijn dan jou, dan ben je zelf al een heel eind op weg om van elke reis een mooie vakantie te maken. Het voorbeeld hierboven bewijst dat ook twee maanden dan zo om kunnen vliegen, maar wel indrukken achter zullen laten om nooit meer te vergeten.

Dit verslag is geschreven met dank aan de gezellige LAN-groep van november 2006.

Saludos,

Martijn