Een goed Belgisch voorbeeld.

Na van verschillende collega reisbegeleiders, zowel Nederlandse als Belgische, gehoord te hebben dat liever geen Belgische groepen meer begeleiden, keek ik met gemengde gevoelens uit naar mijn eerste tour van 3 weken met alleen maar Belgen. Is het echt zo dat je ze er overall op moet wijzen om toch echt een fooitje achter te laten? Is het echt zo dat ze liever hun eigen gang gaan dan dat ze jouw advies voor tours en excursies volgen?  Ik ben benieuwd, het zal weer een nieuwe uitdaging zijn.

We begonnen onze reis pittig, met een druk schema en weinig slaap. De groep kwam pas na middenacht aan met Delta en eer iedereen door de douane was en we eindelijk in ons hotel waren, was het al 1:30am…

De volgende dag moesten we om 7:00am vertrekken om nog voor de middag, als de wind sterker en de golven hoger worden, de mooie tour naar Islas Ballestas te doen. Alle 10 de groepsleden hadden besloten mee te gaan en iedereen was na afloop erg tevreden over de tour. Er waren natuurlijk vele vogels te zien, verschillende zeeleeuwen, enkele pinguins en zelfs enkele dolfijnen. Nog even een beker thee of koffie drinken, alvorens we richting Ica reden. We hadden alles best vlot gedaan, waardoor er tijd over was om onderweg ook nog even de Pisco brouwerij El Catador te bezoeken. Hier kregen we een korte uitleg over hoe echte Pisco gestookt wordt en mochten we natuurlijk enkele verschillende Pisco-soorten proeven. Daarna reden we verder naar de oase van Huacachina, waar we bij zonsondergang een mooie en avontuurlijke buggy-tour door de woestijn deden.

De volgende dag ontbeten we met een grote verjaardagstaart voor een groepslid die jarig was. Daarna vertrokken we optijd naar Nasca, zodat we nog diezelfde middag over de bijzondere Nasca-lijnen konden vliegen. ´s avonds aten we weer gezamelijk terwijl op de achtergrond een locale dans uit de omgeving werd opgevoerd. De dag erop hadden we vrij in Nasca, waar eigenlijk niet zo heel veel te doen is. We hebben hier gebruik van gemaakt door, naast de begraafplaats van Chauchilla, een social project in de buurt van Nasca te bezoeken. Dit project steunt een schooltje  en enkelen baby-opvang centre in een hele arme buitenwijk, waar ze met de hele wijk per dag slechts één tankwagen met water krijgen. Hier moet men dan van drinken, mee koken, wassen en schoonmaken. Het grondwater zit hier erg diep en de gemeente vind het te duur om op te pompen. Dit maakt het extra erg om te zien hoe een paar km. verderop verschillende bedrijven goedkoop (vruchtbare) woestijngrond kopen en erg kostbaar water gbruiken om hier groente te verbouwen. Als dit nog nu voor de locale bevolking was, prima, men moet ook eten, het wrange is echter dat de meeste groente ook nog eens voor de export zijn. Hier kunnen we helaas weinig aan doen, maar we besloten wel als groep om ons steentje bij te dragen middels deze speciale tour en een uitgebreide lunch met zo´n 15 verschillende fruitsoorten uit de omgeving. Door deze lunch aan ons te verkopen kon de arme gemeenschap zelf geld bij verdienen zonder hun hand op te hoeven houden. ´s nachts vertrokken we per luxe touring-car richting Arequipa.

Vlak voor Arequipa waren twee vrachtwagens verongelukt, gelukkig geen ernstig gewonden, maar hierdoor kwamen we wel later aan in Arequipa. Ieder ging hier z´n eigen weg om voor ieder zijn/haar eigen hoogtepunten binnen deze mooie stad te bezichtigen. ´s Avonds kwamen we echter weer bij elkaar om gezamelijk in een geode Italiaan te gaan eten. Ik raad altijd af om voordat we de hoogte in gaan vlees te eten, omdat de maag dit langzamer verteerd.

De volgende dag vertrokken we om 7:30am naar Colca Cañon. Het was een prachtige rit onder een strakblauwe hemel en onderweg zagen we o.a. vele vicuñas, llama´s en alpaca´s. In de valley sliepen we in het kleine pitoreske dorpje Corporaque waar juist de dag ervoor een nieuw waterreservoir in gebruik genomen was. De feesten waren echter nog niet afgelopen, waarschijnlijk zouden deze pas stoppen als ook de fanatiekelingen niet meer op hun benen zouden kunnen staan van de alcohol en slaap. Het was een vrolijk ongedwongen feest, waarvoor vele dorpsbewoners hun traditionele kledingdracht aan hadden getrokken.

Voor het avondeten bezochten we een warm water buitenbad waar we in het warme water, onder de sterrenhemel, genoten van een drankje. Gelukkig was er niemand die echt last van hoogteziekte had.

De volgende dag moesten we erg vroeg op om optijd bij het uitzichtpunt van de condor te zijn. We werden hiervoor echter wel beloond met een prachtige vliegshow, waarbij verschillende condors tot erg dichtbij langs vlogen! Daarna was het nog een erg lange, maar wel mooie rit naar Puno.

Vanuit Puno bezochten we natuurlijk de bekende drijvende riet-eilanden van de Uros, waar de groep o.a. prachtige foto´s van deze drijvende dorpjes en hun kleurrijke bewooners kon maken. ´s Middags ging de gehele groep naar de minder bekende, maar zeker zo bijzondere graftorens van de Collas in Sillustani. Deze pré-Inca graftorens bewijzen dat niet alleen de Inca´s erg goed waren in het maken van bouwwerken met perfect op elkaar aansluitende zware stenen.

De Collas die deze graftorens gebouwd hadden waren een afstammeling van de Tiawanaku cultuur die zo´n 1000 jaar geleden haar hoogtepunt kende. De bekendste ruïnes van deze cultuur bezochten we de volgende dag op weg naar La Paz.

In La Paz was het voor de verandering prachtig mooi weer, waardoor iedereen extra kon genieten van de stadswandeling die ik had uitgezet. Met een deel van de groep ben ik later op de middag ook nog naar de San Pedro gevangenis geweest. Nee, niet omdat wij iets verkeerds gedaan hadden, maar meer uit nieuwsgierigheid. Een gevangene (Thomas Mc Fadden)  heeft ooit eens een redelijk bekend boek “Marching Powder” over zijn tijd in deze gevangenis geschreven. Ook scheen er volgens de verhalen een klein dorpje binnen de muren van deze gevangenis te zijn, waar de bewoners hun eigen winkeltjes hebben.

Voor een korte tour moesten we zo´n 23 Euro p.p. direct aan de gevangenen betalen. Voor dit geld kregen wij een Engel spreekende Zuid-Afrikaanse gids die al een paar jaar voor drugssmokkel in de gevangenis zat. Hij maakte deel uit van een foundation die een paar jaar geleden is opgezet binnen de gevangenis om, vooral buitenlandse, gevangenen te beschermen. Hij liet ons zien dat er i.d.d. winkeltjes waren binnen een bepaald gedeelte van de gevangenis, waar de gevangen verschillende spullentjes en eten kunnen kopen, er is zelfs een restaurantje dat hamburgers met patat serveerd, er is een pooltafel en indien de behoeften hoog zijn, kan een gevangene zelfs een prostitué naar binen laten komen. Het gedeelte van de gevangenis waar dit mogelijk is, is een Klein gedeelte waar ongeveer 100 van de 1100 gevangenen in kleine kamertjes wonen, met de enige wc´s in Latijns Amerika die wc-papier aan kunnen. De gevangenen moeten werken en/of toeristen binnenhalen om voor deze speciale services te kunnen betalen. Het grote voordeel, naast een bijna Nederlands ¨luxe leventje¨ in de gevangenis, is dat de gevangen in dit gedeelte hun positie niet kwijt willen raken. Zij zullen zich hierdoor stukke beter gedragen dan in het andere gedeelte van de gevangenis waar een mensenleven niet veel meer waard is dan 2 Euro… Een groot deel van het geld dat wij als tourist betalen wordt gebruikt om meer dan 19 bewakers om te kopen, om dit ¨dorpje¨ in stand te houden.

Na onze indrukwekkende tour, waarin we zelfs het ¨kamertje¨ van een (voormalige) Colombiaanse drugsbaron bezochten, was het tijd voor onze lange reisdag naar Uyuni.

Voor deze 12 uur lange reisdag hadden we verse broodjes en kaas gekocht en hielden we onszelf opgewekt met het vooruitzicht om ´s avonds pizza te kunnen eten in het beste pizza restaurant van Bolivia!

We zijn nu op de helft van onze reis, tijd voor een rustig dagje middels een tour over de zoutwoestijn nabij Uyuni. Zoals altijd was het een prachtige tour over deze uitgestrekte witte vlakte, waar je door de leegte bijzondere trucage foto´s kunt maken. Na o.a. de metershoge cactussen op het coraaleiland en het Zouthotel bezocht te hebben sloten we de tour af met een mooie, maar koude zonsondergang. Tijd voor een warme echte koffie.

Vanuit Uyuni reden we naar Potosí, een rit van 208km over een onverharde weg door een mooie berg landschap, die we ook nog eens verrijkt hebben met een bezoekje aan het dorpje Pulacayo en de Cañon van San Juan. Op de eerste lokatie is een wagon uit de beroemde overval van Butch Cassidy enSundance Kid te bezichtigen en zie je de overblijfselen van vergane glorie. Het is interessant om duidelijk te kunnen zien wat er in een korte tijd kan gebeuren met een rijk stadje, wanneer de nabij gelegen mijn opeens uitgeput raakt… In Cañon de San Juan, maken we een korte maar mooie wandeling tussen de grillage rotsformaties.

In Potosí bezocht de groep natuurlijk één van de bekendste zilvermijnen ter wereld. Hier kwam het zilver vandaan dat Spanje ooit een rijk en machtig land maakte en hier kwam ook het zilver vandaan dat Piet Hein in zijn bekende zee-slag op diezelfde Spanjaarden heeft veroverd. De beide avonden eten we weer gezamelijk.

Na weer een lange busrit, maar deze keer gelukkig geheel geasfalteerd, kwamen we aan het einde van de middag weer aan in La Paz waar we ´s avonds als voorafje, echte Hollandse bitterballen aten.

Voor de volgende dag hadden 9 van de 10 groepsleden (de 10e ging niet mee omdat hij al 40 jaar niet meer gefiets had?!) een spannende en mooie mountainbike tour geboekt. Deze tour vertrekt vanaf 4600m tussen de besneeuwde bergtoppen en eindigd op 1200m in semie jungle. Ooit was dit officieel de meest gevaarlijke weg van de hele wereld, omdat hier de meeste ongelukken per jaar plaatsvonden. De belangrijkste reden hiervoor was dat het tweede gedeelte, onverharde weg, langs honderden meters diepe afgronden gaat, erg small is en geen vangrail heeft en ook omdat de remmen van voertuigen niet altijd even goed waren. Nu is er naast de oude weg, ook een nieuwe weg aangelegd die veiliger is en door de meeste auto´s gebruikt word, de oude weg is echter nog steeds een erg mooie route om o.a. per fiets af te dalen. Omdat de totale groep fietsers die dag erg groot was, kwamen de 9 groepsleden laat terug, maar wel erg tevreden.

De volgende dag was de eerste splitsing in de groep in twee weken reizen, de reden hiervoor was echter niet social, maar practisch. Drie groepsleden die een 4-daagse Inca-Trail geboekt hadden, besloten van La Paz direct naar Cusco te vliegen. Hierdoor misten zij Copacabana, maar hadden ze wel anderhalve dag in Cusco, tegenover anders geen enkele tijd in deze mooie stad…

Met de rest van de groep gingen we dus naar Copacabana, waar we een rustige middag in dit bedevaarts dorpje hadden. We hadden het geluk dat augustus een feestmaand is en er daardoor extra veel voertuigen werden ingezegend. Een kleurrijke gebeurtenis! Ook een kleurrijke gebeurtenis was de mooie zonsondergang boven Lake Titikaka. ´s Avonds hadden we een heerlijke maaltijd bij een haardvuur in gezeldschap van een vriendelijke viervoeter die mooi van lelikheid was.

De volgende dag was onze laatste lange reisdag naar Cusco, ondanks dat we privé vervoer hadden, moesten we 4x van bus verwisselen, maar reden we wel het langste gedeelte van het traject met z´n tienen in een bus met 45 zitplaatsen. Voldoende ruimte om lekker te slapen en energie te sparen voor het uitgaansleven van Cusco. Helaas gelde dit niet voor iedereen, want enkelen groepsleden leken na deze rit toch een beetje de tol van zo´n 4000km reizen te voelen. In Cusco werd de groep weer herenigd en werden de ervaringen van de afgelopen 2 dagen uitgewisseld. De drie waren blij dat ze Cusco en een deel van de Heilige Vallei gezien hadden en de rest van de groep had een leuke tijd gehad in Copacabana. Daar moest een wijntje op gedronken worden en dat dit dan was in een Nederlands restaurantje, gespecialiseerd in Aziatische gerechten, maakte het extra appart.

De volgende dag vertrokken de 4-daagse Inca-Trail lopers al om 6:00u voor hun avontuurlijke trekking. De rest van de groep had vandaag een bijzondere privé tour door de Heilige Vallei op het programa staan. In deze tour werden achtereenvolgens de uitgestrekte Ruïnes van Pisac, met prachtige vergezichten; de (vandaag) kleine markt van Pisac; De ruïnes van het Inca fort Ollantaytambo en als toetje de bijzondere zoutpannen van Salineras bezocht. Iedereen was na afloop erg enthousiast over deze tour, zelfs diegene die de afgelopen nacht tot in de kleine uurtjes van het nachtleven van Cusco had genoten ;-)

Omdat de Backpacker trein van Cusco naar Aguas Calientas (of Machu Picchu Pueblo) al vol zat (hoogseizoen…), vertrokken we de volgende dag al om 5:00am met een busje richting Ollantaytambo. Hier dronken we koffie, voordat we op de trein van 7:05 naar A.C. stapten. Het was nu nog anderhalf uur rijden en we kwamen dus erg vroeg aan in Aguas Calientas. Omdat het bij aankomst er zoning was en de lokals ons vertelden dat het ´s morgens vroeg regelmatig erg bewolkt was, besloten we om na het inchecken meteen vandaag al de site van Machu Picchu te bezoeken. De andere voordelen waren dat we nu nog net voor de ergste drukte van 11:00u/11:30u waren en dat we tot sluitingstijd (17:00u) op de site konden blijven. De laatste twee uur was het ook rustig op de site en vlak voordat we de site moesten verlaten werden we ook nog getrakteerd op een mooie zonsondergang. We hadden het zelfs voor elkaar gekregen om onze treinkaartjes van morgenmiddag 16:00u om te zetten naar 9:30u, zodat we halve dag langer in Cusco hadden. Al met al hadden we de ´pech´ van een volle Backpacker trein, dus in ons voordeel omgezet J

Anderhalve dag later, rond 21:00u ´s avonds, was de groep weer compleet en werden alle mooie ervaringen van de afgelopen 4 dagen uitgewisseld. De groep was nu moe, maar zeer tevreden. Gelukkig waren ook de T-shirtjes gelukt waarop ik onze route en het aantal afgelegde kilometers had laten drukken. Morgen nog 1000km vliegen en dan hadden we 5114km in 22 dagen afgelegd, een hele prestatie als je het mij vraagt.

Zaterdagochtend 5:00am, nog één dag vroeg op, een vrije dag in Lima en dan zit onze reis erop.

Toen we die avond voor de laatste keer gezamelijk aten, moest ik aan m´n groep toegeven dat zij alle vooroordelen over Belgische groepen teniet gedaan hadden. Ik heb een mooie reis van 3 weken met hen mogen beleven en gelukkig bleken zij het helemaal met mij eens te zijn. Eind goed al goed en een prachtig voorbeeld van hoe een mooie en gezellige groepsreis kan verlopen. Om deze reden heb ik dus ook dit apparte verslag over onze reis geschreven. Belgen, bedankt ;-)