Met Aap in de Andes, deel 2.

Nu twee jaar na mijn eerste zeer succesvolle 2-maanden reis voor Koning Aap, heb ik net alweer mijn 5e reis van twee maanden afgerond. Tijd om weer eens een mooi verslag voor de (toekomstige) Koning Aap reizigers te typen.

De eerste dag na een lange vlucht is altijd wat rommelig en vermoeiend, dus begin ik dit verslag na een verkwikkende nachtrust op dag 2.

We hadden voor vandaag een privé bus geregeld om naar Otavalo te reizen, zodat we onderweg ook meteen Inti Nan en Mitad del Mundo, op en bij de Evenaar konden bezoeken. Ook was het lekker dat de groep niet direct na een lange vlucht de eerste reisdag in het diepe werd gegooid. In mijn voorgaande twee-maanden reis raakten we op deze rit namelijk al meteen een paar camera´s kwijt.  Het zijn geen gevaarlijke busritten, maar men moet altijd even wennen aan de extra oplettendheid die geboden is.

Het weer was de afgelopen dagen van hevige regenbuien opgeklaard naar dagen met meer zon dan regen en gelukkig zette deze tendens zich ook bij de Evenaar voort. Bij het museum van Inti Nan, kregen we in de stralende zon een leuke uitleg over een stukje geschiedenis van Ecuador. Ook werd hier met leuke proefjes weer ´ns bewezen dat de Fransen het mis hadden toen zij hun monument ‘op de Evenaar’ bouwden. Terwijl zij er toen 300m naast zaten wist de inheemse bevolking de echte plaats van de Evenaar al honderden jaren voor de komst van de GPS en de Franse expeditie… Natuurlijk gingen we daarna ook even bij het bekende Franse monument langs. Het blijft een Ecuadoriaans symbool en ach als we dan toch in de buurt zijn.

In Otavalo sliepen we in gezellige cabañas en maakten we voor ´t eerst  gezamenlijk kennis met de Ecuadoriaanse keuken. Hier gaf ik een korte uitleg over de reis en ook enkele veiligheids- en gezondheidstips voor onderweg. Daarna stelden we ons aan elkaar kort even voor. We hadden zes samenreizenden en zes alleenreizenden in een goed gemixte leeftijd van 22 t/m 67 jaar en met verschillende karakters en verwachtingen van deze reis. Een mooie en interessante mix om twee maanden mee op pad te gaan.

Deze keer begonnen we de dorpjes tour met een bezoek aan en korte wandeling nabij, het op 3000m hoogte gelegen Cuicocha meer. Waarna we drie verschillende dorpjes met ieder hun eigen specialiteiten, zoals leer bewerken, weven en panfluiten maken, bezochten. We waren hier rond 13:00u mee klaar, zodat ieder tijd genoeg over had om ook nog het dorp Otavalo te bezichtigen. Een geslaagde eerste echte vakantie dag, die ik zelf afsloot door met een collega enkele cappuccino´s te drinken. Zij had net zelf haar eigen LAN-reis afgerond en vond dit een hele mooie ervaring.

Terug in Quito maakten we een gezamenlijk stadswandeling van het nieuwe naar het oude deel van de stad, beklommen we de torens van La Basilica en liepen we een rondje langs de hoogtepunten van het oude centrum. Met een deel van de groep deden we dit laatste rondje ´s avonds nog eens over, om de bijzondere sfeer van de mooi verlichte straten en gebouwen te proeven en digitaal te vereeuwigen.

De volgende dag gingen een aantal sportievelingen op de fiets naar het mooie nevelwoud van Bellavista, waar het bijna moeilijker is om geen kolibrie op de foto te krijgen dan om er wel één te fotograferen.

 De meer cultureel gezinde groepsleden bezochten in Quito o.a. het mooie en informatieve Museo Banco de Nacion.

Op de prachtige route naar Tena waren dit keer gelukkig geen landverschuivingen of wegverzakkingen, maar helaas moesten we nu wachten op  de verrichtingen van een politie ‘onderzoeksteam’. Zij deden ‘onderzoek’ naar de gewelddadige overval op een geldtransport wagen, een aantal uren geleden. Toen de overvallers vergeefs probeerden om deze auto open te krijgen, besloten ze grof geschut in te zetten. Er werd een dynamiet staaf onder de auto gegooid, die echter niet alleen de auto, maar ook de inhoud, een miljoen dollar aan bankbiljetten, opblies. Er zijn hierbij wel verschillende gewonden gevallen, maar gelukkig geen doden.

In de jungle lodge El Establo del Thomas, nabij Tena werden we verwelkomd door vriendelijk personeel, een uitgelaten hond, een paar doodshoofdaapjes en een jaloers vogel echtpaar. Deze groene papagaai en blauwe araa verdedigde één van de ons toegewezen kamers, maar nadat we de ‘bewoonster’ van deze kamer vervangen hadden door een bijna twee meter grote Hollander, moesten zij hierin toch hun meerdere erkennen en kon de rust weerkeren. Nuja, rust, een verjaardag, een grote open bar, goedkope drankjes en 19 mensen die elkaar veel te vertellen hebben, hielden het nog tot in de kleine uurtjes gezellig.

 De eerste dag maakten we een mooie wandeling door het regenwoud, langs vele verschillende bomen en planten en hadden we een picknick bij een pitoresk beekje dat zich tussen de bomen door slingerde.

 De volgende dag begon regenachtig, maar voordat we in de gemotoriseerde kanoo stapten klaarde het helemaal op. Het werd zelfs zo zonnig dat een ouder groepslid, laten we hem Heff noemen, een lichte zonnesteek opliep gedurende de wandeling door het dierenopvangcentrum van Amazoonico. Hij had het de avond daarvoor iets te gezellig gemaakt en was de volgende dag met zijn slaperige kale kop zijn pet vergeten mee te nemen…

Baños is een mooie plek om te wandelen, fietsen en relaxen in de warmwaterbaden of onder een massage. Enkele waaghalzen zijn nog met touwen langs verschillende watervallen afgedaald, canopying. Anderen hebben hun hersenen uitgedaagd door te proberen om in een paar uur Spaans te leren.

Vanuit Riobamba bezochten we natuurlijk weer het hoogste (5000m) onderkomen (lodge) op de Chimborazo vulkaan. Dit is niet alleen een mooie tour, maar het behalen van deze 5000m zorgt ervoor dat je, ten opzichte van het middelpunt van de aarde toch nog zo´n 910m hoger staat dan op de top van de Mount Everest. Mede door het prachtige uitzicht, letterlijk een figuurlijk een waar hoogtepunt in de reis. Ondanks dat we ruim een uur vertraging opliepen door een wieler wedstrijd en een lekke band, of misschien juist wel doordat we later aankwamen dan gepland, klaarde het precies op het moment dat we bij de lodge aankwamen even op. De prachtig besneeuwde top werd door de zon mooi verlicht en zorgde voor prachtige plaatjes!

 Prachtige plaatjes konden we ook de volgende dag schieten op de kleurrijke, uitgebreide en echt locale markt van Guamote! Helaas was onze Heff hier zo druk mee bezig dat hij niet doorhad dat zijn brillenkoker met bril werd gestolen. De dief dacht waarschijnlijk een dikke portemonee te pakken te hebben, maar wat voor hem weinig waarde had, was des te waardevoller voor Heff, want hij had deze bril echt nodig. Het voorval was al aan het eind van de ochtend gebeurd, maar ik sprak hem pas aan het begin van de avond en op dat moment had hij zelf al helemaal zelf een nieuwe bril geregeld?! Dit verbaasde me zeer, want Heff spreekt geen word Spaans en zelfs geen Engels? Petje af voor zoveel inventiviteit.

Naar Cuenca. Helaas reed de oude stoomlocomotief weer eens niet en was het dak van de toeristebus op wielen al snel gevuld, toch heeft een deel van de treingangers nog even van het mooie 360 graden uitzicht vanaf het dak mogen genieten. Ook de busrit langs de vallei en door het landelijke Ecuadoriaanse landschap, met haar kleurrijke betonnen huisjes, was erg mooi.

 Vanuit Cuenca vertrokken we met bijna de hele groep naar het bijzondere Parque Cajas. De groengele heuvels, rotsige bergtoppen en drassige ondergrond met in totaal meer dan 232 meren doet wel een beetje Schots aan, zeker als er plotseling mist opsteekt. De gemiddelde hoogte ligt hier echter tussen de 3500 en 4000m, waardoor er een heel eigen vegetatie groeit. Het meest bijzondere vind ik zelf nog altijd het stokoude bos waar zogenaamde papierbomen in allerlei kronkels langs en over elkaar heen groeien. Het bos doet nog het meest denken aan een echt elfenbos.

´s Avonds volgden enkele groepsleden een salsales alvorens er opzoek gegaan werd naar een goede discotheek.

De volgende dag hadden we een rustdag in Cuenca. Genoeg tijd om mooie foto´s te maken van de oude koloniale binnenstad en de  op twee na grootste kathedraal ter wereld (volgens de Lonley Planet, maar volgens wel ingelichte bron is dit onjuist en moet het zijn: 1 Sint Pieter Rome, 2 st Pauls Londen, 3 kathedraal van Sevilla.).

Het was ook nog mogelijk om vandaag naar één van de zondagsmarkten in de omliggende dorpjes te gaan, maar ik denk dat, buiten Heff niemand zover gekomen is. De 60 jarige Heff had de dag ervoor een leuk meisje leren kennen die hem door de de oude stad en naar de verschillende dorpjes gegids heeft. Ik hoor ´m nog zeggen: “Ja ik had eigenlijk geen idee waar we zolang naartoe reden, maar het was wel leuk”. Ja, die onverwachte en ongeplande dingen kunnen soms het leukst zijn.

Zo ook in Vilcabamba. We sliepen hier weer in de altijd gezellige Izcayluma lodge. Met een prachtige ligging, met uitzicht over de groene vallei en het dorpje, met een vriendelijke service, goed eten, een eigen Spa en massage service, met een pooltafel en bar die pas dicht gaat als de laatste klant weggaat, waarom zou je hier nog weg willen? De enige goede reden die ik kan bedenken is vanwege de uitgebreide wandel mogelijkheden. De eigenaren van de lodge hebben zelf een heel mooi wandelsysteem met verschillende routes in de omgeving uitgezet. Ik wilde deze keer echter eens een nieuwe wandeling proberen te maken in het nabij gelegen Parque Podocarpus. Een paar groepsleden hadden hier ook wel oren naar en dus vertrokken we met z´n zessen voor een onbekende wandeling. We konden allemaal wel goed lopen, dus besloten we de minder toeristische wandeling van 14 km te maken.

 Zo´n 7 uur later, met slechts weinig rustpauzes, hadden we ‘slechts’ zo´n 8 km afgelegd, maar wat voor´n 8 km! Eerst een redelijk steile klim door een mysterieus nevelwoud, met prachtige bromelia’s en orchideeën en bijzondere bomen, planten en vogels. Daarna begon het uitzicht een beetje te lijken op dat in Parque Cajas, alleen met een wat hogere begroeiing en meer afwisseling. Daarna moesten we een paar honderd meter dalen langs steile bergkammen van soms bijna 90 graden en soms slechts minder dan een meter breed! Gelukkig waren ook dezen ruim begroeid met struikgewas, waardoor we ons op de steile stukken goed vast konden houden. Na het optrekken van de mysterieuze nevel, maakten ook de wijdse vergezichten in combinatie met de bijzondere natuur, de pittige afdaling meer dan de moeite waard. Voor één van de lopers was het vandaag zelfs haar verjaardag en dus een onverwacht bijzonder cadeau.

 Op onze laatste middag in Vilcabamba zorgde een dreigende regenbui op afstand voor een dubbele regenboog boven het dorpje Vilcabamba. Het was een gepast afscheid na een paar mooie dagen in Vilcabamba.

Dan werd het tijd om de natuur van Ecuador in te ruilen voor de cultuur van Peru. Dit is voor mij altijd een beetje een triest moment, omdat dan de groene heuvels van Ecuador worden ingeruild voor de droge woestijn met vuilnis langs de kant van de weg… 38 Graden celcius was het maar liefst toen wij rond 12:45u de grens met Peru overstaken! Ik troost me altijd maar met de gedachte dat dit het lelijkste stukje van de reis is, maar dat de rest van Peru dit zeker goed gaat maken.

Het begint al met Chiclayo. Weliswaar is de stad en de omliggende natuur niet echt om over naar huis te schrijven, de cultuur is een waar paradijs voor elke historicus en archeoloog. Ik bedoel hiermee dan zeker niet alleen het zeer goed opgezette goud museum, Tumbas Reales, of het bekende Bruning Museum, nee dat de grond zelf in en rond Chiclayo rijk is aan geschiedenis, letterlijk. Eind 2007 werd bij de temple van Ventarrón nog een afbeelding van de Peruaanse vlag gevonden, niet zo bijzonder, tot je bedenkt dat deze tempel zo´n 4000 jaar oud is en de Peruaanse vlag officieel pas rond 1820 door generaal San Martin werd bedacht… Dat wij bij deze tempel op bezoek gingen, was net een week ervoor een nieuw graf ontdekt en waren archeologen nu aan het overleggen hoe het nu verder moest met het blootleggen van dit graf.

 Wie niet van oude culturen hield kon ook genieten van de bedrijvigheid van het dagelijkse vissersleven op de stranden van het nabij gelegen Pimentel en Santa Rosa.

 Na een bioscoopbezoek genoot een deel van de groep diezelfde avond  nog van een hele andere cultuur, het nachtleven van de Peruaanse jeugd.

De volgende dag echter weer vroeg op, zodat we ´s middags in Trujilio nog tijd hadden om de bekende ruínes van Chan Chan te bezoeken en/of om over het strand van Huanchaco, onze slaapplaats, te wandelen. ´s Avonds rond 19:00u aten we heerlijke verse vis van de BBQ van een heel klein restaurantje!

De volgende dag was een uitgebreide tour langs het minder bekende, maar eigenlijk mooiere complex van Huaca de la Luna gepland. Hier konden we o.a. bijzondere muurschilderingen van vele eeuwen oud bezichtigen.

Lima, met bijna 10 miljoen inwoners veruit de grootste stad van Peru (heel Peru is ongeveer 37x zo groot als Nederland en telt zo´n 27 miljoen inwoners). Wij sliepen in het veilige en rustige gedeelte, genaamd Miraflores. Vandaar konden we overdag met een taxi het oude koloniale centrum verkennen en ´s avonds op een veilige manier van enkele westerse gemakken genieten. Zaken als een Starbucks, Mc Donalds, een moderne bioscoop en zelfs een bowelingbaan kunnen voor een deel van de moderne jeugd een welkome afwisseling zijn op de meer traditionele levensstandaard in Latijns Amerika.

Terwijl een deel van de groep haar roes lag uit te slapen van een gezellige avond stappen, had een ander deel een privé busje gehuurd voor een deel van de route naar Ica. Op deze manier konden zij onderweg een bezoek brengen aan de bijzondere Islas Ballestas, ook wel ‘Klein Galapagos’ genoemd, vanwege haar grote vogel en zeeleeuwen populatie.

 Diezelfde avond nog combineerde een deel van de groep de spectaculaire buggytour en het sandboarden, met een overnachting in tenten in de mooie woestijn van Huacachina. Na zonsondergang zorgde alleen één lichtpeertje op een accu en ons kampvuur voor artificieel licht rond de campsite, daarnaast zorgde een bijna volle maan er echter voor dat de rest van de omgeving spookachtig wit verlicht werd. De maan was zelf extra groot zichtbaar, omdat het een dag was voordat deze op z´n dichtst bij de aarde zou staan.

 Misschien zorgde dit laatste verschijnsel er wel voor dat we de volgende dag, bij de uitkijktoren over de Nasca Lijnen, een regenboog cirkel (halo) om de zon te zien kregen. De vluchten over de Nasca Lijnen verliepen deze keer gelukkig erg soepel en zonder vertragingen. Wel was het even slikken om te lezen dat 36 van de 38 vliegtuigjes die hier rondvliegen al meer dan 40 jaar oud zijn! Nuja, als ze al zo lang meegaan, gaan ze vast ook nog wel één dagje langer mee, toch?

Arequipa, de witte en volgens velen één van de mooiste steden van Peru. De meeste Peruanen wonen zelfs liever in Arequipa dan in Cusco, omdat de stad in alles moderner is. Nuja, gelukkig heeft een plaatsje op de werelderfgoed lijst van Unesco er wel voor gezorgd dat het oude centrum van buiten nog velen gelijkenissen vertoond met haar koloniale verleden. Dit centrum is grotendeels gebouwd uit Sillares een wit en relatief zacht vulkanisch gesteente, afkomstig van de drie omliggende vulkanen. De moderne en meer hippe bevolking van Arequipa heeft ervoor gezorgd dat er binnen de witte muren een grote verscheidenheid aan restaurants en andere uitgaansgelegenheden is. Velen Peruanen zijn het er zelfs over eens dat Arequipa de culinaire hoofdstad van Peru is. Toch had ik de groep afgeraden om op de avond voor vertrek naar de Colca Cañon rundvlees te eten. Dit ligt namelijk zwaarder op de maag, wat de kans op misselijkheid bij stijging naar grote hoogte vergroot. 

Zoals altijd was het weer een mooie route om van Arequipa naar de Colca Cañon te rijden. Prachtige vergezichten en vele vicuñas, llamas en alpacas maken de route van Arequipa naar de Colca Cañon altijd een feest voor het oog. Deze keer zagen we zelfs nog een meer bijzondere Andes bewoner, namelijk een Andes hert. Die had ik zelf ook nog nooit gezien. Ik zei nog tegen de groep dat dit een mooie goedmaker was, omdat we de volgende dag, vanwege het broedseizoen, waarschijnlijk geen condors zouden zien. Maar gelukkig had ik het mis. De volgende dag hebben we misschien wel 6 verschillende condors gezien die een mooie show weggaven! Dat er niemand in de groep echt last van hoogteziekte had, maakte de tour compleet geslaagd.

Na een soepele grensoversteek met oude Amerikaanse wagens, belanden we in Chili, in de havenstad Arica om precies te zijn. Een moderne stad waar zo op het eerste gezicht niet veel te ontdekken valt, maar schijn bedriegt. Naast het zitten op een terrasje, wat in deze reis niet zo vaak mogelijk is, is de kleurrijke kleine vissershaven met haar vele zeeleeuwen en pelikanen een attractie op zich. We hebben daar ook een leuk boottochtje gedaan waarin we onderweg getrakteerd werden op een kleurrijk schouwspel van vele grote kwallen. Voor de liefhebbers van oude culturen is het museum van San Miguel de Azapa een echte aanrader, want de mummies´s die hier liggen behoren tot de oudste ooit gevonden. Voor wie de huidige Chileense cultuur beter wil leren kennen, kan na middernacht één van de verschillende discotheken bezoeken. Zo kon het voorkomen dat enkele groepsleden om 4 uur ´s nachts werden uitgenodigd om bij een bijzondere Chileense familie thuis nog een afzakkertje te nemen.

Na een lange nachtbusrit en een dagdeel in San Pedro de Atacama deden we een tour naar de ‘Doden Vallei’, de ‘zoutvallei’ en de ‘maanvallei’. Onderweg hadden we enkele prachtige uitzichten en was vooral de zoutvallei bijzonder om te zien. Helaas viel de zonsondergang wat tegen en maakte de slechte gids onze ervaring er niet beter op. Nuja gelukkig was het ´s avonds gezellig eten en zouden we de volgende dag onze 3-daagse Salar tour beginnen.

De prachtige tour door de Salar verveelt nooit! Voeg daar aan toe, een wijntje in een natuurlijke warm water poel, veel vicuñas en flamingo´s die van dichtbij te bewonderen zijn, een temperatuur die veel minder koud was dan normaal en geen zieken en je kunt je voorstellen dat de tour al bijna niet meer stuk kon voor we op de eigenlijke zoutvlakte aankwamen. Onze goede stemming heeft er vast ook toe bijgedragen dat we Bolivia, tot 2x toe op een hoogte van zo´n 3700m met voetbal hebben verslagen. Eén keer zelfs met de 60 jarige Heff in ons team tegen onze chauffeurs en de locale jeugd. Kan het allemaal nog mooier? Ja, als het nu vannacht flink gaat regen, dan is de zoutvlakte morgen misschien wel één grote Spiegel, een heel bijzonder gezicht! Onze geluksdobbelsteen kreeg gelijk voor wat betrof de regen (voor het eerst in 8 maanden), maar helaas was het niet genoeg om de Salar in één grote Spiegel te veranderen. Ach, zonder water blijft het natuurlijk ook een fascinerend witte landschap, met in het midden een surrealistisch koraaleiland, met metershoge cactussen erop. Een mooi landshap ook om grappige trucage foto´s te maken. Die avond aten we heerlijke pizza in het beste pizza restaurant van Bolivia en omstreken.

Voordat we op de 24e naar Potosí reden kregen we in ons hotel in Uyuni eerst een heerlijk uitgebreid kerstontbijt voorgeschoteld en dat al voor slechts 5 Euro p.p.!

 Ook voor deze prachtige rit had de groep extra bij betaald voor het hebben van een privé bus, hierdoor konden o.a. een korte tour doen door het ‘spookstadje’ Pulacayo. De aanwezige zilvermijn heeft er eens voor gezorgd dat dit één van de rijkste steden van Bolivia was en men hier begon met het aanleggen van het eerste Boliviaanse spoorweg netwerk. Maar toen het zilver op raakte, raakte het stadje in verval en nu zou het een prachtig décor voor een western film kunnen zijn. De aanwezigheid van één van de wagons uit een beruchte overval van Butch Cassedi and Sundance Kit, versterkt dit beeld nog eens extra.  Wist je trouwens dat de bolhoedjes die de Boliviaanse ‘Cholito vrouwen’ dragen, afkomstig zijn van de Engelsen die naar Bolivia kwamen om te helpen met het aanleggen van het spoor.

´s Avonds begon onze kerstavond met een oer Hollandse regenbui, daarna hadden we kerstdiner met cadeautjes. Voor de feestdagen was de stad ´s avonds extra mooi verlicht, maar hierdoor waren er helaas geen mijnwerkers aanwezig gedurende de bijzondere mijn-tour. Aan de andere kant misschien maar goed ook, die mannen werken al hard genoeg, die verdienen ook wel eens een dagje vrij.

Sucre, de officiële hoofdstad van Bolivia, waar altijd een hoop te doen is en met een grote moderne supermarkt, met vers brood en kaas, op loopafstand. Een paar dagen in Sucre na een druk reisschema van 10 dagen en vele hotelwisselingen, voelt altijd een beetje als op vakantie zijn tijdens de reis.

 Terwijl de regen bijna overal in het land voor grote overlast zorgde, hadden wij ook nu weer mooi weer.

Mooi weer om de stad te verkennen en voor een prachtige 14km lange wandeling, met avontuurlijke rivieroversteek

´s Avonds bezocht een deel van de groep voor het stappen een bijzondere dinershow, Origenes Bolivianos. In deze show werden de belangrijkste typische dansen van Bolivia op een uitbundige wijze uitgebeeld.

 De volgende dag sliep een deel van de groep een gat in de dag, na een door een elekrticiteitsstoring toch korter dan geplande stap avond, terwijl de rest vroeg uit de veren ging om de kleurrijke zondagsmarkt van Tarabuco te bezoeken.

In La Paz hadden we erg geluk met het weer, terwijl het de dagen ervoor nog pijpenstelen had geregend en zelfs enkele huizen in de mindere wijken door de regen verzakt en/of ingestort waren, scheen bij ons een groot deel van de tijd het zonnetje. In dit licht ziet de stad er toch een stuk vriendelijker uit dan als het regent en is het ook mooi foto´s maken van de kleurrijke ‘heksenmarkt’. Ook voor een bezoek aan de bijzondere maanvallei en om mooie vergezichten vanaf de Chacaltaya te hebben is een zonnetje onontbeerlijk.

Voor een bezoek aan de bijzondere gevangenis van San Pedro, waar de gevangenen de bewakers omkopen om een aangenamer leventje te hebben, is geen zon nodig, maar moet je wel een beetje sterk in je schoenen staan. Je betaald zo´n 30 Euro om rondgeleid te worden door een gevangenen in een speciaal gedeelte van de gevangenis. Deze keer was de ‘gids’ een Nederlander die vast zat voor drugssmokkel. In de tour wordt o.a. verteld wat er zo bijzonder is aan dat gedeelte van de gevangenis. Er verblijven zo´n 100 minder zware criminelen die de bewakers omkopen om in dit deel van de gevangenis meer vrijheden te hebben. Er is zo een soort gemeenschap met dorpse sfeer ontstaan en men heeft zelfs winkeltjes, een kerkje, een gym en een snackbar binnen de gevangenis kunnen creëren. Door deze extra luxe is de sfeer gemoedelijker dan in het andere gedeelte van de gevangenis waar zo´n 1000 criminelen uit alle klassen verblijven. De eerste 100 hebben ook iets te verliezen, want als ze zich misdragen, worden ze verbannen naar het andere deel van de gevangenis.

 In Bolivia kun je bij wet max. 30 jaar krijgen. Wie dus met 30 jaar in de gevangenis beland kan hier doen en laten wat hij wil, want hij komt toch niet eerder vrij en zal ook nooit meer dan 30 jaar kunnen krijgen. Voor een paar Euro kun je in dit gedeelte van de gevangenis zo iemand door een mede gevangen om laten brengen. De dader zal hierdoor zelfs in aanzien stijgen bij zijn mede gevangenen. Je kunt je dus wel voorstellen hoe het moet zijn om hiertussen te moeten overleven en hoe verknipt de gevangenen zijn die vanuit dit deel weer de beschaafde wereld worden ingestuurd…

Voor wie dit bezoek aan de gevangenis nog niet avontuurlijk genoeg was, werd het jaar afgesloten met een prachtige en extra snelle fietstocht van La Paz naar Coroico, over de vroegere ‘Death Road’.  ´s Avonds had ieder voor zich zijn of haar meest geschikte locatie voor de oudejaarsviering uitgezocht.

Voor de rit naar Puno hadden we een privé bus geregeld, zodat we later konden vertrekken en onderweg de overblijfselen van de bijzondere Tiawanaku cultuur konden bezoeken. Hoewel er op de site zelf niet zo heel veel meer over is van deze oude cultuur, is het interessant om te weten dat velen denken dat de bouwtechnieken van de Tiawanaku aan de basis hebben gestaan van die van de Inca´s. Mede om deze reden wordt er nu dus ook hard gewerkt aan de restauratie van verschillende tempels op de meest belangrijke archeologische site van Bolivia.

Vanuit Puno werd er natuurlijk een bezoek gebracht aan de erg toeristische, maar toch unique rieteilanden van de kleurrijke Uros bevolking. Een deel van de groep combineerde deze toer met een middagbezoek aan de graftorens van Sillustani. Nadat de Tiawanaku cultuur uiteen viel, is een deel van hen naar Puno verhuisd. Deze afstammelingen worden Collas genoemd en hebben de bouwtechnieken van Tiawanaku verder verfijnt totdat de Inca´s deze bevolkingsgroep verplicht liet intergreren in hun cultuur, waardoor ze ook een deel van de kennis van de Collas konden addopteren.

 Terwijl enkele groepsleden bij een gastvrije familie op het rustieke eiland Amantani verbleef, vertrokken enkele andere groepsleden eerder naar Cusco, om naast de 4-daagse Inca Trail, toch nog wat extra tijd in deze mooie stad door te kunnen brengen.

Helaas hadden zij deze extra dag behoorlijk wat regen, maar dat was een goed excuus om enkele van de mooie musea te kunnen bezoeken. Toen we met de groep een dag later aankwamen namen meteen de zon mee ;-) Terwijl de 4-daagse Inca Trail lopers vertrokken voor hun trekking en in Europa de koude vele laagte records brak, zorgde dit mooie weer er bij ons voor dat een paar uur later ook de speciale Heilige Vallei tour weer een succes was. De wijdse vergezichten en de aanwezigheid van groene, zwarte en soms zelfs besneeuwde bergtoppen om je heen, terwijl je langs de ruïnes van Pisac loopt zorgen voor een extra demensie aan deze tour. Later werd er nog een bezoek gebracht aan het Inca Fort van Ollantaytambo, de enige plaats waar de Inca´s ooit een belangrijk gevecht tegen de Spanjaarden hebben gewonnen. Het toetje van de tour was een bezoek aan de eeuwen oude, mooi gelegen zoutpannen van Salineras. Zelfs nu wordt er op deze plaats nog zout gewonnen zoals dat al voor het Inca tijdperk werd gedaan.

Na een dag vrij in Cusco, was het moment aangebroken om één van de 7 nieuwe wereldwonderen te bezoeken, de ruïnes van Machu Picchu! De niet lopers hadden in de Heilige Vallei al een hele goede gids gehad die hen alles over de Inca Cultuur heeft verteld, zodat nu weer ieder voor zich op zijn of haar tempo over deze bijzondere site kon lopen. De liefhebbers hadden een klein boekje gekocht dat uitleg geeft over de belangrijkste gebouwen op de site, een enkeling was alleen geïnteresseerd in het maken van de mooiste plaatjes, terwijl anderen gewoon wilden genieten van het special gevoel dat deze bijzondere site je kan geven.

Ook op onze laatste vrije dag in Cusco hadden we weer stralend zonnig weer. ‘s Avonds was onze laatste kans om met de gehele groep te eten en gezamenlijk de reis door te nemen. Ik wees er toen nog verheugd op dat er in deze 2 maanden eigenlijk maar heel weinig misgegaan is. Weinig gestolen, weinig echt (langdurig) zieken, geen wegblokkades, etc., er zijn reizen van 3 weken waarin meer mis gaat dan deze reis van 2 maanden.

De volgende dag van Cusco naar Lima vertrok onze vlucht gelukkig mooi op tijd, gelukkig want het weekend ervoor waren alle vluchten vertraagd en enkelen zelfs gecanceld vanwege het slechte weer.

 Toen gebeurde er iets onverwachts. De koude in Europa zorgde ervoor dat de vluchten van Iberia werden verplaatst naar de volgende dag! Sloten we deze reis deze reis dan toch nog af met pech? De informatie service van Iberia was erg slecht, maar men had er wel voor gezorgd dat al haar passagiers in luxe hotels mochten overnachten en eten inclusief kregen. Onze groep werd nu in het Sherreton Hotel geplaatst waar een enkele kamer zo´n 450 US$ per nacht kost, toch geen slechte deal…

 Voor een jong koppel binnen de groep voorkwam deze extra nacht in Lima waarschijnlijk dat de vrouw een aantal uren met hevige buikkrampen in het vliegtuig door had moeten brengen. Nu kon ze in een goed ziekenhuis ‘rustig’ worden behandeld tegen een bacterie met een vermoedelijke incubatietijd van 3 dagen.

 Tja, dit bewijst maar weer dat geluk of pech toch vaak afhangt van welk oogpunt je ernaar kijkt. Zo is het ook met de beleving van een reis, omdat de deelnemers aan deze reis zo verschillend zijn, zal ieder je waarschijnlijk een heel ander verhaal kunnen vertellen dan dat ik hierboven gedaan heb. Enkele groepsleden hebben de afgelopen 2 maanden gebruikt om op hun gemak uit te rusten van alles binnen hun dagelijkse leventje, terwijl anderen juist hebben geprobeerd om binnen deze 2 maanden zoveel mogelijk te zien en te doen en het uitrusten aan thuis over te laten. Ik hoop met mijn verhaal hierboven toch een goed gemiddelde te hebben omschreven van hoe een reis van twee maanden kan verlopen.

Ook hoop ik dat ik met dit verhaal nog meer mensen over kan halen om deze mooie avontuurlijke reis te gaan maken.

Saludos,

Martijn